اگر چه حالیا دیریست کان بی کاروان کولی

ازین دشت غبارآلود کوچیده ست

وطرف دامن از این خاک دامنگیر بر چیده ست

هنوز از خویش پرسم گاه:

آه

چه می دیده ست آن غمناک روی جاده ی نمناک ؟

زنی گم کرده بوئی آشنا وآزار دلخواهی

سگی نا گاه دیگر بار

وزیده بر تنش گمگشته عهدی مهربان با او

چنان چون پار یا پیرار؟

سیه روزی خزیده در حصاری سرخ؟

اسیری از عبث بیزار و سیر از عمر

به تلخی باخته دارو ندار زندگی را در قماری سرخ ؟

وشاید هم درختی ریخته هر روز همچون سایه در زیرش

هزاران قطره خون بر خاک روی جاده ی نمناک؟

چه نجوا داشته با خویش؟

پیامی دیگر از تاریکخون دلمرده ی سودا زده کافکا؟

-         (درفش قهر

نمای انتقام ذلت عرق یهودی از نظام دهر

لجن در لج  لج اندر خون و خون در زهر. ) –

همه خشم و همه نفرین همه درد و همه دشنام؟

درود دیگری بر هوش جاوید قرون و حیرت عصیانی اعصار

ابر رند همه آفاق مست راستین خیام؟

چه نقشی می زده ست آن خوب

به مهر و مردمی یا خشم و نفرت ؟

به شوق و شور یا حسرت ؟

دگر بر خاک یا افلاک روی جاده ی نمناک ؟

دگر ره مانده تنها با غمش در پیش آیینه

مگر آن نازنین عیاروش لوطی؟

شکایت می کند ز آن عشق نا فرجام دیرینه

وز او پنهان به خاطر می سپارد گفته اش طوطی؟

کدامین شهسوارباستان می تاخته  چالاک

فکنده صید بر فتراک روی جاده ی نمناک؟

* * *

هزاران سایه جنبد باغ را چون باد بر خبزد

گهی چونان گهی چونین

که می داند چه می دیده ست آن غمگین ؟

دگر دیریست کز این منزل ناپاک کوچیده ست

ولی من نیک می دانم

چو نقش روز روشن بر جبین غیب می خوانم

که او هر نقش می بسته ست یا هر جلوه می دیده ست

نمی دیده ست چون خود پاک روی جاده ی نمناک